KokoSh

Ukde 21 Sep 2008

Tıp okumak içimde bir ukde olarak kaldı, beni tanıyanlar bilir. ”Hayatında neyi değiştirmek istersin?” diye sorsalar ”Mezun olduğum bölümü” diye cevap veririm ben. En büyük hayalin diye sorsalar ”Doktor olmak!” derim şüphesiz. Ama olmadı. doktor olsaydım nasıl bir hayatım olurdu diye düşündüm şimdi. Ve başlıyorum.

Daha hızlı hareket ederdim, aşırı sorumluluk duygum yüzünden hastalarım için nöbet dışında da hastanede kaldığım geceler olurdu. Özel hayat özürlü birisi olurdum muhtemelen ve en son gittiğim film Titanic olurdu sinemada. İhtisasımı büyük ihtimalle genel cerrahi üzerine yapardım. Mesleğin en sevmediğim yönü ameliyathanede ağzımı kapatan maskeler olurdu. Üniformamı çok severdim, lens yerine gözlük takıyor olabilirdim zaman zaman. ER’den çağrılmak sevimsiz olurdu ama OR’da hayatımı geçirebilirdim. Kütüphanemde alışverişkolik serisi yerine anatomi kitapları dizilirdi. En çok aldığım ayakkabı converse, en çok eskittiğim şey çorap olurdu. Saçlarımı sürekli toplardım, daha az dramatik bakardım olaylara. Dizi izleyecek zaman bulursam izlediklerim pek değişmezdi. (Grey’s Anatomy,ER,House,Medical Investigation vs.) Ve sevgilim beni terkederdi. En acıklı kısmı da bu sanırım olayın çünkü sürekli bana iyi ki doktor olmadın, zaten olsaydın ben olmazdım falan diyerek sinirimi hoplatan birisi var yıllardır hayatımda. Neymiş gecenin bir yarısı telefonu çalan kızı çekemezmiş. Hoooop hastaneye bırakması gerekirmiş, planlarımız başkalarına göre olurmuş falan. Neyse bu saatten sonra tıp okumak çılgınlığını hayata geçirirsem iş işten geçmiş olur beni terketmez, bir kere tavladım nasıl olsa :)

İnsan vücudunun içinde olup bitenler neden bu kadar büyülüyor beni ya da neden yardım etmek birilerine, acılarını dindirmek bu kadar mühim benim için bilmiyorum. Tek bildiğim bunu çözmek için psikiyatrist olmak gerekir ve onun için de tıp okumak.. Yani bu bir kısır döngü!

Doğumgünümde yaratıcı bir hediye almak isteyen steteskop ve beyaz önlük alabilir bana. Öyle bir fotoğrafımı çeker sevindirik olurum bakıp bakıp..

Alışveriş

Bugün Kanyon’daydık sevgilimle. Önce Accesorize’den aldıklarımı saymak istiyorum; leoparlı ve benekli 2 çorap, basma desenli 3 çember, fiyonklu şeker kız çemberi, kocaman mavi çiçekli bir yüzük, dore zincirli&kumaşlı bir saç bandı, bilezik falan filan. Bunlar çok önemli değil aslında, sizi ilgilendireceğini düşündüğüm alışverişi Remzi‘den yaptım.

Yemek kitapları aldım kendime bugün, o kadar güzel tarifler var ki içinde anlatamam görmeniz lazım. 2 yemek kitabında da ölçüler oldukça basit, malzemelerin çoğu da öyle. Yok zıptırık baharatlı fışıfışı kağıdına sarılı alaska bilmemnesi tarzı abudik gubidik saçmalıklara yer yok. İtalyan mutfağına bayılırım ben ve Türklerin damak zevkine uygun olduğunu düşünürüm, o yüzden bir kitap tamamen bunun üzerine. Adı İtalyan Mutfağı. Ben maalesef 39 Ytl baydım ama siz linke tıklayarak 27′ye alabilirsiniz. (Evet daha önce de söylediğim gibi inanılmaz farkediyor!) Diğeri de Anneannemin Mutfağı diye bir kitap, Bunda da gayet yap beni diye bağıran pratik ve çok leziz Türk yemekleri var. 2. kitabı da 40 Ytl’ye aldım ama siz yine benim gibi aptallık yapmayın, linkten şaşmayın. Sebebini göreceksiniz ve gözlerinizi yuvalarında tutmaya gayret edeceksiniz yediğim kazın karşısında..

Kütüphanemden şaşmamanız gerektiğini bir kez daha göreceksiniz, söz veriyorum hepinize :))

Gereksiz Uzunlukta Not: Remzi’den bir de 2009 çanta ajandası aldım. Herşeyi not etme huyum batsın. Eve gelip ajandanın içini açtığımda şoka girdim. Eylül 2008′den başlıyordu.. Resmen dondum kaldım. Yok yok 16 aylık diye şaşırmadım. Sadece ben kendimi aralık ayında zannediyormuşum bu yüzden zaman makinesine binmiş gibi oldum. Çok tuhaf biliyorum ama ajandayı alırken hep 1 ay sonra kullanmaya başlayabilirim diye seviniyordum ve bu anlık bir yanılma değildi. Tanrı’m! Nöroloji bölümü beni özlemiştir umarım. Hem belki geçmek bilmeyen gece başağrılarıma da bir çözüm bulurlar..

Durak Delisi

Şimdi evimin tam önünde bir otobüs durağı var.. Durakta hep bir kişi var, sadece bir.. O da deli bir kadın. Ben de bu durakta bir tane normal insan yok herhalde burdan otobüs pek geçmez diye uzaklara yürüyüp duruyorum ulaşım için. Durakta onu görmekten yorulunca sordum mahalledeki esnafa bir gün, hepsi o durağın delisi dediler. Orda yaşarmış, kimsesi yokmuş. Gece gündüz demez hep o bankta otururmuş. Kışları kar yağdığında ya da hava soğukken çok, belediye gelir götürürmüş kadını. Bu deli durmazmış sıcak yerde, kaçar yine otururmuş durakta.. Esnaf bunları söylerken beynimden hızla şunlar geçiyordu; ”Hımmm, nerde tuvalete giriyor? Hiç yıkanmaz mı? Ne yiyor acaba? Üşümez, terlemez mi? Yoksa deli olunca insan nerde ne halde olduğu gerçekten önemsiz mi oluyor, ‘deliye hergün bayram’ lafı gerçek mi?” falan.. Tabi sadece beynimden, ilginçtir beynimden geçenleri pek frenleyemeyip ağzımdan pırtlatma huyum olsa da esnafa sormadım bu tuhaf şeyleri.

O gün, yürümenin canıma tak ettiği gün yani, evin önündeki durakta şansımı denemeye karar verdim. Malum yine sadece benimki vardı. Oturmuş sigarasını tüttürüyordu bir keyifle. Yanınd beklemeye başlayınca tuhaf tuhaf baktı yüzüme. Ben de gülümsedim. Hemen heyecanlandı, oturduğu yerde bir hareket bir hareket. dikkat çekmeye çalışan çocuk gibi. Sen ne bekliyorsun dedi bana, otobüs dedim. Aferin sanaaaaaaaaaa diye bağırmaya başladı hiç üstünde durmadım tabi ben. Sonra ayağa fırladı yüzünü neredeyse yüzüme yapıştırdı ne otobüsü dedi acayip bir ifadeyle. Çok kötü sigara kokuyordu nefesi. Beşiktaş dedim. Gelmezz o gelmezz dedi ve bir saniye geçmeden bekle bekle falan dedi. Delinin ipiyle kuyuya inmemem gerektiğini anladım tabi ama yine de içime şüphe düştü, geçer mi acaba geçmez mi otobüs diye.. Sonra saçma sapan birşeyler sordu bana sarılmaya kalkıp sakinleştirdim onu oturttum zar zor. İşte o zaman arka arkaya bağırdı, filiz akınım ben, türkan şoray böyle güzel değil, hiç olmadı, filizzzzzz.. fatma girik gibi yemek pişiririm. en güzel ben yaparım yemek, filizim ben falan diye ama nasıl bağırıyor herkes bize bakıyor. Ben sakinleştirmeye çalışıyorum bu yine bağırıyor küskün küskün özür dilerimmmmmmm diye bas bas bu sefer. Konudan konuya benden hızlı atlıyordu yemin ederim. Deli saçması böyle birşey demek..

Şimdi ben günlerdir o olayı düşünüyorum. Bu kadın, yaşı da genç daha 35 falan, neden delirdi acaba, böyle kafadan sakat doğmadı herhalde, türk filmleriyle alıp veremediği ne ve neden bir otobüs durağı.. Şöyle bir hikaye yazdım dramatik; 20′li yaşlarında bir delikanlıya aşık olmuş bizimki.. Türk filmlerini iç geçirerek izler kendi aşkının da öyle nayırrr nolamazzlardan sonra mutlu son yazısıyla bitmesini beklermiş. Bir gün akşam ailesinden gizli sevgilisini beklemiş otobüs durağında ama çocuk hiç gelmemiş. Sonra ondan hiç haber alamamış, bir gün öğrenmiş ki delikanlı bir başkasıyla evlenmiş. Ve işte o acı gün kız kendi hayatından vazgeçmiş. Aklını orda teslim etmiş başlamış kendi dünyasında yaşamaya. Aile de deliyi zaptedememiş, uğraş uğraş nereye kadar deyip vazgeçmişler evlatlarından.. Uydurdum ama olaya uydu sanırım.

Bu arada otobüs hiç gelmedi.

‘Mim’lenmişim.. 16 Sep 2008

Ozlm diye bir arkadaşın blogu mimlenmiş ve aşağıdaki anketi doldurmuş :) Kendisi de beni mimlemeyi uygun görmüş, teşekkür ediyorum. Geleneği bozmak istemedim, cevapladım soruları..

1. Blog yazmaya ilk ne zaman başladın?

Ay inanmıyorum! Bu soruyu cevaplamak için arşive döndüm ve ne göreyim tam 2.yılımı kutluyor olacağım 25 Eylül’de! Yani 2006 Eylül’de başlamışım yazmaya. Vay be.. Yıllar çok çabuk geçiyor.. Söylemeyi unutmamalıyım ki bu site bana sevgilimin hediyesi, o istedi bir ”blogger” olmamı ve başardı! :))

2. Blog yazısı konularının belli bir çizgide olmasına özen gösteriyor musun?

Asla.. O kadar konudan konuya atlama kapasitesine sahibim ki bu mümkün değil. Normal yaşantımda nasılsam burası da öyle genelde.. Tüm anormalliklerimi yansıtmıyor olsam bile her konudan yazıyorum. Kitap, yemek, günüm nasıl geçmiş, neyden gıcık almışım, sağlık falan.

3. Blog yazmayı ne kadar sürdüreceksin?

Sağlığım el verirse bu blogu çocuklarım varken bile devam ettirmek istiyorum. Sadakat gibi çok feci bir huyum vardır benim. Kolay kolay kopamam, burası da hayatımın bir parçası artık. Bu çıtı pıtı halimi bilenlerin 15 yaşında çocuk annesi olduğum anları da okumasını istiyorum. Ama hayat bu tabi, bilemem..

4. Blog yazmak senin için eğlenceli bir uğraşken şimdi artan bekleyiş yüzünden zorunlu bir hal almaya başladı mı?

Valla bu konuda umursamazım. Bekleyenim çok, teşekkür ediyorum gerçekten.. Ama içimden gelmediği müddetçe isterse yer yerinden oynasın yazmam mümkün değil. Yorumlar konusunda bazı problemler yaşıyorum arada, beklenti hususunda yani. Özellikle ‘muhteşem saçlar’ diye bir yazım var, yazıdan kurtulmayı düşünüyorum sorular nedeniyle.. :)

5. Blog yazmak için gün içinde bazı şeylerden feragat ediyor musun?

Feragat ediyorum diyemem, kendi isteğimle buraya öncelik tanıyarak geliyorumdur, farkında bile olmadan hatta..

Şimdi benim de birini ‘mim’lemem gerekiyor sanırım. Hah buldum! Kahkahalar Ülkesi‘nin kraliçesini mimledim gitti!!! :))

15 Sep 2008

Yağmur yağıyor şimdi. Şakır şakır yağıyor hatta. Nasıl güzel bir ses camlara vuran anlatamam.

Anlatmama gerek var mı sanki? Yok tabi.. Hepiniz bilirsiniz yağmurun sesini.

Birçok kez dinledim ben de bu sesi, sayısını bile bilemem. Kimi zaman Tanrı’nın gözyaşları olduğunu düşünürüm onun, kimi zamanda gülerek bizlere doğrulttuğu bir fıskiye olduğunu.. Ama bugün heryer ıslanırken içim yanıyor benim.

Evet, ağlıyorum. İlk kez değil elbet ama bir başka hissediyorum şimdi.

Nedenini sormayın nolur.. Bilmiyorum.

Aslında biliyorum ama söyleyemiyorum.

FiSh CarD! 13 Sep 2008

Millet ‘Fish‘ diye bir kredi kartı çıkıyor duymuşsunuzdur. Gazetelerin ekonomi sayfalarında mevcut haberleri.. Boyner Holding’in Akbank’la ortaklaşa geliştirdiği bu kart, kredi kartından ziyade 365 gün gezinen bir noel baba gibi.. Verdiği hediyeler inanılmaz. Çekilişler, süprizler, puanlar, çekler cart curt. Yani ne ararsanız bu kartta. Neyse şimdi ben kart kısmını bırakmak ve işin reklamına yönelmek istiyorum.

Reklam filmini nette arıyorum ama çok yeni olduğundan sanırım bir türlü bulamıyorum. Hayallerimizle ilgili muhteşem bir reklam. Emeği geçen herkesi ayakta alkışlıyorum. Özellikle ’sahi ne zaman vazgeçtiniz köpeğinizden?’ kısmı beni neredeyse ağlatacak. ”Hani adını bile bilmediğiniz bir ülkede evlenecektiniz?” diyor size bu reklam ve mutlaka herkesin bir hayalini sıralayarak devam ediyor insanı derinden etkilemeye. Reklamda kullanılan müzik nedir ya!? Ben delirmek üzereyim. Kim o şarkıyı bulursa anında bana koşsun, duamı alır söyleyim..

Reklam konusuna girmişken belirtmek istiyorum, Hürriyet’in insan hakları konusunda yaptığı reklamlarından sonra yakın zamanda kafama kazınan tek reklam Fish’inki oldu.. Çokta iyi oldu!!!

‘İnek’vari Hayat 10 Sep 2008

En çok istediğim üniversiteyi kazandım millet! İsim vermiyorum, malum bu da benim kanunum.. :)) Bölümüm PR, işte bu nedenle zaten otelde çalışmaya başladım. Mezun olduğumda 5 yıldızlı bir otel tecrübem olmalı ki otellere rahat giriş yapabilim.. Gerçi babam otellerde çalışmamı hiç istemiyor çünkü gecem gündüzüme karışırmış özellikle PR olursa.. Otelimi, işimi soranlar var içinizde. Otelin adını veremem ama işimi söyleyebilirim. Otelin VIP müşterilerine avantajlar sağlayan kartının satışını gerçekleştiriyorum.

Size biraz işimi anlatim.. Müdürlerimin hepsi bu görevden başlamış işe, bir müdürümüz İngiliz, firma 20 yıllık bir Amerikan firması. Satış işinden geçmeden hiçbir bölüme geçemiyorsunuz işin kanunu bu. İş part time. Ben normalde sabah çalışıyor olacağım ama şimdilik öğleden sonra grubunda olmayı istedim. Ofisimiz fena değil, renkli neşeli denilebilir. Herkesin sevgilileriyle fotoğrafları asılı, cicili bicili şeyler var duvarlarda. İşi çok eğlenerek yapıyorum çünkü psikolojiyle ilgilenen birisi olarak bu kadar çok insan tanımama başka bir iş yardım edemezdi. Bazen karizmatik bir iş adamıyla, bazen kendini playboy zanneden bir adamla bazen de kaba ve sinirli insanlarla muhabbet ediyorum. Tüm konuşmalarımız kaydediliyor ve gerçekten gülmekten yerlere yatıyoruz bazılarını dinlerken.. İstediğim okulu 9. sırada kazandım ve dün işte de müdürümden herkesin içinde övgüler aldım. Kısacası güzel bir gündü.

Sonunda hayal ettiğim inekçil hayatıma kavuştum. Ayın 22’sinde okulum açılıyor. O zamana dek işime de iyice alışmış olurum. Hepinize dolu dolu bir yaşam diliyorum, darısı tüm iş, okul isteyenleri başına. Hayat böyle insana birşeyler katabilecekken tüm gün evde oturan insanları hiç anlamıyorum, özellikle gençleri..

NOT: Arkadaşlar About Me yazım bir post değil page olduğu için bir anormallik yaşanıyor ve gelen güzel yorumları yayınlayamıyorum. O yorumları şimdi başka bir yazımın altına olduğu gibi copy paste yapmaya karar verdim. yorum gönderenlerden çok özür dilerim beklettiğim için. En kısa zamanda bu sorun çözülecek!!! (Öyle değil mi sevgilim?)

YorgunLuğun DorukLarı 08 Sep 2008

Bugün çok muhteşem şeyler yazmak isterdim ama mümkün olmadı.. Beklediğim master sonucu hala açıklanmadı. Sabah 7′yi geçe kalktım kendime geldim ve adliyeye gittim, iş için sabıka kaydı aldım. (Sabıkasızım!) Ordan dünyanın bir ucundaki diğer okula gittim ve mülakata girdim. Eve zor geldim, birşeyler yedim ve ancak kendimi işyerine attım. İşteki ilk günüm çok parlak değildi ama düşündüğüm kadar sıkıcı da geçmedi. Hatta gülmemek için kendimi zor tuttuğum anlar bile oldu. Netice olarak uykusuz, yorgun ve pis bir şekilde eve geldim. Yarın sonuç açıklanıyor, heyecandan her türlü bağırsak problemini aynı gün içerisinde yaşıyorum. Kabız desen bende, ishal desen bende.. Neyse bu muhabbet biraz bulandırabilir.

Yarın da uyku yok bana, ikametgahımı İstanbul’a aldırmak ve bağkurlu olmaktan kurtulmak gibi mühim işlerim var ve yine öğlene kadar bitirmek zorundayım. Devlet dairelerinin işleyişini bilen biri olarak işleri bitiremeyeceğimi de gayet iyi farkındayım!

Kısacası ben bu hafta ümitsiz vakayım.

TitizZEDE 07 Sep 2008

Kendimden nefret ediyorum bazen.. Aslında kendimden dememeliyim, titizliğimden. Tek kişi olarak öyle büyük bir bulaşık çıkarma kapasitesine sahibim ki ben bile gözlerime inanamıyorum! Çok tıkındığımdan değil en çok yıkadığım şey bardak ve kahve karıştırdığım kaşıklar.. Çünkü ben bir temizlik hastasıyım. Evet kabul ettim işte! Mutlu oldun mu anne? Mutlu oldunuz mu doktor bey? Neymişim ben? Obsesif!!! Dalganı geçebilirsin teyze.. Oh be! Kabul ediyorum, normal seviyede titiz değilim. Kabul ettim, kavga bitmiştir. Nokta!!!

Benim yemek yemeden önce kullandığım bardak ayrıdır. Onunla su içerim ve yemek esnasında onu kullanmam çünkü yemekte daha önce ağız izi olmuş birşey görmek istemem. Yemekte içtiğim bardak ile yemekten sonra asla muhattap olamam. Ayrı bir bardakla suyumu içer köşeme çekilirim. Dişimi fırçaladıktan sonra bardak yine değişir ve bu bir kısır döngü şeklinde devam eder. Artık tek kişiye bile bulaşık makinesi gerektiğini kabul ediyorum..

Peki bugün ne yaptım? Soğuklar geliyor şu yorganı bir yıkayım hazır olsun dedim. Ama o da ne!? Makinaya sığması mümkün değil. Islatıp üstünde tepinirsem zayıflar ve sığar dedim ve sular akıtan yorganı makineye sokuşturdum ama yarısı yine dışarda kaldı. Bu sırada banyo göle dönüştü söylememe gerek yok. Sonra hırsımı alamadım. Bu ıslak yorganı neylesem diye düşündüm ve eskilerin yaptığı küvette yıkama geldi aklıma. Önce küveti dezenfekte ettim sonra yorganı deterjanladım ve başladım köpürte köpürte yıkamaya. Canım çıkıyor tabi bu arada aman ne ecel terleri döküyorum o 2 metrelik şişko ve ıslak yaratık için. Herneyse başarıyla tamamladıktan sonra ölmüş biçimde çıktım küvetten sıkmaya başladım. Yok valla! Mümkün mertebe değil sık sık bitmiyor. Eyvah balkon da çamaşırla dolu, en iyis bir tel açıp onu salona serim nasıl olsa yalnızım. Ve işte felaketler zinciri bu noktada tavana eriyor. Yorgan tüm eve deterjanlı (iyi durulayamamışım!!) sularını akıtarak tele kadar geliyor. Ben onu telin üzerine serene kadar bir kaç kez yerdeki kayga sudan yere uçuyorum ve sonra tel ağırlığa dayanamayıp yere kapanıyor, bu sırada heryer vıcık vıcık oluyor ve ben fişlerin sular içinde yüzdüğünü görüyorum. Çığlıklar atıyorum ve kendime lanet ediyorum resmen sırılsıklam olmuşum, lanet yorgan heryeri yıkıyor nereye yürüsem sular bırakıyorum ve habire düşüyorum. Fişleri kesin öleceğim diyerek kapatıyorum suyun içinde ama ölmüyorum. En sonunda balkonu boşaltıp adi yorganı oraya taşıyorum, tabiki balkonu su basıyor çünkü balkonda delik yok!!! Evin heryerine bulaşmış suları en az 10 kez siliyorum ve yer bezini sıkmaktan ellerim yaratık gibi oluyor. Bir ara koridorda bez taşırken aynada kendimi görüyorum. Ağzım 20 cm açık şekilde ve çirkinliğin had safhasında ağlıyorum. Bebek gibi, kendime kıza kıza, bir daha titizlik yapmıcammmmmm diye hönkürerek.. (Bunun bir yalan olduğunu o anda da biliyorum!) Bknz; Kazın Laneti! Bu konudan sonra da böyle yeminler etmiş ama gözüm dursa elim durmamıştır..

Netice olarak hepinizi uyarmak istiyorum ki benim trajikomik durumuma düşmeyin. Fazla titizlik eve pislik getirir, herkes kadar hijyen hepimize yeter. Güzel cümle oldu ya..