Neyse, utanmasak tuvalete giderken kart okutacağımız şaşalı bir binaya geçiş yaptık ama ben kocaman bahçesinde at koşturduğumuz tipsiz koca binamızı özlüyorum. Artık bildiğiniz korkunç iş kadınlarından oldum ben, kendimi tanıyamıyorum. Elimden blackberry, direksiyon ve bilgisayar, kulağımdan kulaklık düşmez oldu. Bazen bu yazdıklarımdan ikisini aynanda kullandığımda oluyor. (Bakınız; sevgilinize email atarken patronunuzla yaptığınız gergin konuşmayı çok öpüyorum diye kapatmak, evet bunu yaptım!) Baktım ortam ve hayatım çok kasıntı hemen ofisten aşağı inip masama çiçekler, ayna, çerçeve, puantiyeli bir kutu gibi birtakım süslü püslü şeyler alıp ortalığı kendimce şenlendirdim :) Baktım herkes masama üşüştü aman da aman ne güzel ne zevklisin bıdı bıdı diye hemen kafam büyüklüğünde bir nazar boncuğunu diktim masanın ortasına!

Bu esnada bir arkadaşım daha evlendi tüm bu koşuşturmaca içinde bu tanık olduğum en hızlı evliliğin düğününe gittim memleketimize kaşla göz arasında, kızımızı verip oh dedikten sonra da döndüm dengesiz İstanbul’uma. Şimdi car car konuşur gibi yazıyorum malum suçluyum ve yine bir itiraf da bulunmak istiyorum. Bana yine LA ve NY yolu gözüktü, anlayacağınız yine Paşa’mı anneme THY Kargo yapacağım ve evladımdan ayrı kalacağım. Kedime sürekli söylediğim 3 şarkı var;

1) Seni anan benin için doğurmuş canım hamurunu benim için yoğurmuş (bunu söylerken yoğuruyorum)

2) Annesinin birtanesini hor görmesinlergiller

3) Anasının kuzusu ciğerimin köşesi, Paşa bu neyin cakası bıdı bıdı

Bu gereksiz bilgiyi de sizle paylaşmak istedim nedense.

Özetle blogumu çok özlemişim, bu yazı bana da iyi geldi ne yalan söyleyim..

Çok gıcığım biliyorum. güya Kolombiya’dan yazacaktım, döneli 1 ay oldu :) Ama ben nasıl yaşadığımı biliyor muyum sanki!? Haftaiçi günde min. 11 saat işle ilgili geçerken max 7 saat uyku ve kalan o kısacık sürede de ev işi, kendi özel işlerim, alışverişim, yemek yapmam, sosyal hayatım (ki kendisi çok sınırlı) falan filan derken geçip gidiyor günler, aylar.

Öncelikle Medellin’e bayıldım, muhteşem bir şehir bence.  Havanın her daim ilkbahar olmasının yanında heryer yemyeşil. Evler hep apartman ama neredeyse tamamının rengi aynı, görüntü kirliliği sıfır.  Şehir dağlık ve tertemiz bir havası var. Havaalanından şehrin göbeğine 2000 metre kadar aşağı iniyorsunuz sadece 20 dk uzaklıkta. Restoranlar, oteller çok şık ve çok güzel, yemekler muhteşem, insanlar kibar&güleryüzlü, Kolombiya markalarına bayıldım muhteşem takılar, kıyafetler var vs vs.. Özetle çok sevdim ve kesinlikle yine gitmek istiyorum.

Siyah Kuğu filminde (mutlaka gidin) performansına hayran kaldığım Natalie Portman’ın elinden oscarını almaya gidiyorum Hollywood’a :Pp Şaka bir yana iş için Los Angeles’a gidiyorum pazar sabah, THY sağolsun yarın direkt uçuşlarına başlıyor LA’e ve ben de aktarmadan sıyırmış oluyorum böylece. Üstelik comfort class da var değmeyin keyfime :P Ben gerçi 15 saat kendimden geçmek için uyku ilacına vurucam kendimi bir faydasını göremeyebilirim comfort olayının. Ordan da NY’a geçeceğim, haftaya döneceğim İstanbul’a. Aslını isterseniz bir yandan midem çok fena ağrıyor, dünya devi markalarla toplantılarım var tam 17 tane ve sürekli eksik birşeyler var elimde gibi hissediyorum. Fena streslerdeyim. Bazılarıyla Paris’te fuarda tanışmıştım ama bazılarıyla ilk kez tanışacağım için heyecanlıyım da.. Bana nolur şans dileyin, iyi yolculukları da unutmayın zira fobik oluyorum uçaklarda.

Bir bakarsınız keşfedilirim oralarda dönmem bir daha ;)

Beni özleyin, zaten alıştınız artık..

Daha önce bahsedemedim ama pazar sabah New York’a gidiyorum ben, pazartesi sabah da iş için Medellin’e, Kolombiya’ya yani.. Uyuşturucu ticaretinin top kenti, dünyanın en çok cinayet işlenen şehrine ayak basacağım, çok heyecanlı!!! Şaka bir yana bu 90′lardaymış, neyseki bayağı bir düzelmiş şimdilerde.

Neyse malumunuz uçak beni geriyor. Şimdi upuzun yolculuklar, otellerde beklenen geceler ve dönüşte yine NY’da otellerde geçirilecek saatler beklemekte beni. Ve ben sadece THY Kargo ile anneme göndermek durumunda olduğum oğlum kucağımda mis gibi evimde mırmır gırgır Private Practice izlemek falan istiyorum. Kısacası uzun yol beni çok geriyor ve tabi bilmediğim yerlerde sevdiğim birinin yanında olmaması da öyle.

Hava değişimi mevzusu da bir ayrı garip. Önce İstanbul’dan çık sonra -15 NY’a var sonra bir bakmışsın hop +28 derecedesin Kolombiya’da falan. Bir anda 43 derece hava değişimine vücudum ne tepki verecek bilemiyorum :)

Özetle 1 hafta kadar başka bir kıtada olacağım, sizlere oradan da yazmaya çalışırım. Hem kimbilir belki kendimi biraz daha az yalnız hissedebilirim…

2011′de ise herkes gibi ben de hayal kurmaya devam edeceğim. Herşeyin daha öncekinden de güzel olacağına inanmak istiyorum ben de.. Sağlık, huzur, mutluluk, bol kahkaha, bol aşk, sevgi, para diliyorum yeni yılımızdan.. Bunlar sadece kendim için değil yeryüzündeki iyi kalpli tüm insanlar için istiyorum hatta kötüler için bile, böylelikle hepimiz daha kaliteli bir toplumda yaşıyor olabileceğiz.

Yeni yılda manasız hedefler belirlemekten, kararlar vermekten vazgeçtim ben. Bu insanın sadece kendini kandırması ile sınırlı kalıyor genellikle. Ben daha pozitif bir hayat yaşamak istediğimi biliyorum ve buna göre davranıyorum, davranmayı sürdüreceğim.

Özetle; ne kadar ağlatmış olsan da beni sen güle güle git 2010 ve umarım hayatıma hoşgelmişsindir 2011.

Paris’te bugün kar yağışı başlamış, tüm hafta sürecek. Dolayısıyla yüne alerjik zavallı bünyeme ne giydireceğimi bilmiyorum. Bavul hazırlamaktan nefret ediyorum ve hayattaki en büyük fantezim gittiğim her seyahate tüm yatak odamın ışınlanması.. Kıyafetlerim, ayakkabılarım, takılarım, tokalarım, ilaçlarım, ipodum, kitaplarım vs vs..

Salı sabah erkenden gidiyorum ama iş sadece çarşamba ve perşembe günü. Bir de cuma sabah 08.30′a konulan 2 saatlik berbat toplantı da var tabi. Neyseki toplantıdaki şahıslar 10.30′da gitmek zorunda çünkü uçakları var, uzama riski yok yani. Cuma, cumartesi ve pazar günümü ise özgürce Paris’te geçireceğim. Herkes dönüyor ama ben kalıyorum çünkü birisi beni yalnız bırakmayacak ve yanıma gelecek.. :)

Bu sefer oğlumu götüremiyorum tabi ama annem torununa bakıyor olacak çünkü o İstanbul’a geliyor :) Yani bebeğim veterinerde kafese kapatılmakta kurtuldu ve anneannesiyle aşk yaşayacak. Bense ikisine cici hediyeler alacağım yokluğumda yapacakları güzellikler için. Buna döndüğümde dolapta beni karşılayacak annemin yemekleri de dahil tabi..

Otel çok güzel ve Şanzelize’de, dolayısıyla iş dışında gezmekten vakit bulursam yazmaya çalışacağım. Beni özleyin..

Bayram tatilinde arife günü öncesi 2,5 günümü iznimden kullandım ve böylelikle kendime 10 güne yakın bir tatil yaratmış oldum. 1 ay evvelden bayram dolayısıyla çok yoğun olan New York uçuşlarında yedekte beklediğimizden artık ümidimiz iyice kırılmıştı ve Alaçatı’ya mı gitsek Bodrum’a mı diye plan yapıp duruyorduk ki Alaçatı’ya bu yaz resmen bayıldım ben. Evet, yakalandım! :) Size söylemeden rüzgar sörfü bile yapmış bir KokoSh var karşınızda :) Neyse konumuza dönelim, artık Alaçatı’ya gittik, Bodrum olsun bari diye uçak biletlerini alacakken haber geldi ve biz paldır küldür New York’a gittik..

Hayatımın en güzel tatillerinden birini geçirdiğimi itiraf etmeliyim. Hem şehre bayıldım hem de yaşadığım her anına. Mağazalar (en muhteşemi Marc by Marc Jacobs ve Victoria’s Secret kısmıydı, 2 favorime kavuştum), cıvıl cıvıl kalabalık, Sex&The City turu, malum gezilmesi şart olmuş tarihi binalar, müzeler, harika minik cafeler, Central Park vs vs derken 6 gün nasıl geçti anlamadık. New York’u o kadar benimsedim ki bir geceyarısı medyuma bile gidip menüdeki en ucuz falı olan el falımı bile baktırdım :))

Bizim niye her yeşil alanımız otoparka çevriliyor diye dertlendim resmen, ben de İstanbul’a bir Central Park diliyorum artık her ne kadar imkansız gözükse de.. New York sonrasında annem ve Paşa efendi beni karşıladılar evimde. Çok güzeldi herşey annem gidene dek. Ta ki annem gitti, yine rutin hayatıma döndüm.

Şimdi hayatımı ojelerle renklendirme dönemim. Ofisteki şekerpare arkadaşım sağolsun, kızcağız ne oje alırsa deniyoruz deli gibi, geçende gri mor, bugün koyu yeşil denedik. Şimdi beni alacaklarım listesinde cırt koyu mor ve lacivert var mesela :) İyice çıldırdım biliyorum ama çok hoşuma gidiyor..

Üniversitedeki en yakın arkadaşlarımdan biri evlendi Eylül’de ve şimdi çocukluk arkadaşım da evleniyor ciddi ciddi ilkbaharda. Sanki evliliğin şakası oluyor da saçmaladım. O kadar garip geliyor ki onun nişanına gidecek olmak, radikal düğünü için fikirler üretmek.. Biz ne zaman bu kadar büyüdük diyorum ve aynaya bakınca ‘hımmm biraz olmuş sanırsam’ diyerek gülüyorum kendime.

Herşey hepimiz için çok güzel olsun istiyorum, cıvıl cıvıl olsun, huzurlu olsun diye diliyorum. En çok sevdiklerime uzun ve sağlıklı bir ömür istiyorum Tanrı’dan çünkü onlarsız biliyorum hayatımda hiçbirşeyin tadı aynı olamaz.

Not: Jay Z ve Alicia Keys’ten Empire States of Mind’ı bulun dinleyin, zira ben NY seyahatim boyunca söyledim durdum :)

”New York!!!!
Concrete jungle where dreams are made of,
There’s nothing you can’t do,
Now you’re in New York!!!
These streets will make you feel brand new,
The lights will inspire you,
Let’s hear it for New York, New York, New York..”

Bir insan bir kediyi ne kadar sevebilirmiş diye soracak olursanız çokmuş diye cevaplarım. Yemedim yedirdim, giymedim giydirdim şeklinde saçını süpürge etmiş ana nidaları atasım geliyor. Sevgisi paha biçilemez bebişimin maddi boyutu beni çok sarstı. Kendisi bir yana maşallah aşıları, tarağı, kabı, maması, kumu, vıdısı dıdısı derken tüm maaşı yatırıyorum. Üstüne üstlük sabah 5.30 dediniz mi pikemi çekerek o küçük ıslak burnunu burnuma dayayarak tacize başlıyor. Geceleri de yastığımın tepesinde küçücük gövdesine yakışmayan bir horlamayla uyuyor ve ben o gürültüde uyumaya çalışıyorum.

Paşacıkla birlikte, onun mutluluğu benim ezikliğim üzerine kurulu hayatımızı yaşarken işyerinde çok tuhaf ve güzel birşey oldu ki bizim ofis sadece sinir harbi yaşamak için yaratılmış bir mekandır. Lakin bu güzel meseleyi şimdi paylaşamıyorum çünkü önüne taş koymak için bekleyen kompleks küpü bir müdürüm var. Olay bağlansın en kısa zamanda bildireceğim sizlere :)

Havalar neden böyle ya? Benim memleketi aratmıyor bu İstanbul mübarek! Kendimi klimaya hapsettim resmen. Ev ile ofis arasında mekik dokuyorum ve popomu kaldırmaktan acizim. Şu bayram tatili için sağlam planlar peşindeyim lakin arada kalan 2,5 günü birleştirip kendime 10 günlük bir tatil yaratmış bulunuyorum ve zevkten dört köşeyim. Yani popomun kanepe/ofis sandalyesi ikilisinden kalkacağı günlerin ümidini bayrama bağladım.

Başlık lay lay lom olabilir ama özlediğim şeyler yok değil hayatımda;

Uzun zamandır görüşemediğim birkaç arkadaşımla hasret gidermek ve evde annemle anneannemin ayak seslerini duyabilmek.. Teyzemlerde ailenin kadınları olarak toplanıp kimsenin kimseyi dinlemeden sürekli konuştuğu ortamlarda kikirdemek, kızlarla falcıya gitmek fal esnasında topluca tepkiler vererek falcıyı ürkütmek.. Kısacası memleketimde +60 derece sıcaklığa rağmen sevdiklerimle olabilmek.

Yalnız yaşamanın çok hüzünlü bir tarafı da var gerçekten ama ben bunu üstümden atabilmek için olanca gücümle savaşıyorum. Öyle işte..

Bu nedir ya?

Gözlerime inanamıyorum.

Seda denen karakter gerçek mi? Eğer gerçekçe bu Survivor hakikaten insana yaşam mücadelesinden kafayı yedirten bir yarışma olmalı.

Çünkü Seda ve benzerlerinin bir özürü yoksa ben delirmiş olmalıyım.

Ben maalesef dünden beri her aynaya baktığımda görüyorum!