Kahve içerken dün başladığım ve henüz puan vermediğim ilacımın prospektüsünü okuyorum. Ve yan etkiler bölümünde ne göreyim? Daha doğrusu ne görmedim ki! ‘Çok ani uykuya dalma ve görsel halüsinasyonlar’ en sık rastlanan yan etkilermiş. ”Wawww uykusuzluk sorunum bitti!” Ve ”Aman Tanrı’m olmayan varlıklar mı göreceğim?!” gibi aptalca tepkileri verirken cümlenin devamını okudum. -Bu olayların bazıları motorlu taşıtların kullanımı esnasında meydana gelmiş ve bazen kazalar ile sonuçlanmıştır.- ”Ee yok artık!!!”’

Daha da komiği ‘patolojik kumar oynama’nın ilacın etkisinden kaynaklandığı kanıtlanmış. İşte bu süper! Artık dilediğim kadar borç batağına girebilir, kredi kartlarımı sorumsuzca kullanabilir ve bol bol karşılıksız çek yazabilirim!!! Mahkemede de kanımda dolaşan ilaç sayesinde paçayı kurtarabilirim :Pp

Ben gidiyorum!

Bol bol kumar oynamaya!

Tabi oyunun ortasında uykuya dalmaz ve olmayan kartlar görmez isem..

Herneyse biraz araştırmadan sonra en çok görülen ayak yanması sebebinin kansızlık veya B vitamini eksikliği olduğunu öğrendim. Ben zaten 7 yıldan beri düzenli Kolşisin kullandığım için FMF sebebiyle B vitamini konusunda direk şüphelere kapıldım. (Kolşisin B vitamini eksikliğine sebep olabiliyor) Soluğu annemle dahiliyecide aldık ve herşey normal çıktı. Bunun üzerine nörologa sevk edildim. Nörolog yaptığı fizik muayeneden memnun kalmamış olmalı, beni bir başka nörologa gönderdi EMG denen bir testi yapması için. Böyle elektrik falan veriliyordu bana abuk subuk sıçrıyordum sudan çıkmış balık gibi, sevgilimde korkmayım diye beni doktorun arkasından güldürüp duruyordu. Neyse sonra onu normal bulan yeni nörologum yetinmedi kalbime de elektrik vermeye karar verdi. Fişlerden bile tırsan ben şu an hiçbir elektrikten korkmaz oldum :)) Sonuç olarak sinir sisteminden de tam puan aldığımı öğrendiğim an hastanenin içinde zırlamaya başladım! Evet evet çocuk gibi ağladım üstelik şu aptal cümleleri sarfederek.. ”Yeter artık neyse bulsunlar ilacımı versinler banaaaaa ühühühühü neden hiçbir şey çıkmıyor, ben deli değilim ayaklarım alev alıyoooooor!” falan tarzı.. (İnanmayanlar sevgilime sorsun tabanlarımı elleyip test etti onayladı!) Sonra kendi nörologuma gidince anlaşıldı ki ben ‘huzursuz bacak sendromu’ndan (restless leg syndrome) müzdaripmişim. Daha duyar duymaz dedim kendi kendime huzursuz bünyeye huzursuz bacak çok tesadüf olmasa gerek.. Neyse ilacımı bugün aldım ve az önce ilk kez içtim. Yatmadan 2 saat önce alınması gerekiyormuş. Hayır, 2 saat sonra uyumaya karar verecek kadar planlı değilim tahmini içtim sadece :) Sonuç olarak sizleri de bu sinir bozucu hastalık hakkında bilgilendirmek istedim yüzeysel. Şikayetleri anlamışsınızdır. Yanma, karıncalanma, uyuşma, sızlama (romatizma gibi), periyodik bacak hareketleri, kaşınma hissi vs. Gelelim nedenlerine..

Kanser, gebelik dönemi, kansızlık, şeker hastalığı, MS ve hematolojik hastalıklar, genetik geçiş gibi sebepler HBS’nun başlıca sebepleri. Bunun dışında aşırı stres, kaygı ve üzüntü de dönemsel olarak HBS’ye sebep olabiliyormuş. Eğer HBS başka bir hastalık sebebiyle ortaya çıkarsa o hastalığın tedavi edilmesi HBS’den kurtulmak için büyük bir şans iken, nedeni bilinmeyen ya da psikolojik kaynaklı HBS’lerde ilaç tedavisine yanıt almak daha zor olmaktaymış.. Ama benim tedavim işe yarayacak çünkü yaramak zorunda!!!

En anormal hastalıklar neden hep beni buluyor?!

İnsanlar uyurken normalde napar? Daha doğrusu normal insanlar uyurken ne yapar? Yatak örtüsünü ayak ucundan yere iterler ve süs yastığını da odanın herhangi bir yerine fırlatırlar. Ama benim gibi özellikle titizlik konusunda obsesif kompulsif bozukluk taşıyan şahsiyetler o devasa yatak örtüsünü hiç üşenmeden katlar, süs yastığını üzerine koyar ve onu bir dolaba yerleştirirler! Özetle saçmalarlar! İlk kez bu ikiliyi dolaba kapattığım o gecenin sabahında oldukça mutlu uyanmıştım. Yatağımı havalandırdıktan sonra mutlulukla eşyalarıma doğru yol aldım ve taaaatammmmm (efekt böyle mi veriliyordu?) dolabın kapağını açtım. Tanrım! O da ne?! Dolap köpek kokuyor sanırım. Yo hayır, bu daha çok köpek çişi gibi. Yoksa başka bir hayvan kokusu mu? Herneyse. Çok düşünmemeli, bu kapalı mekanda aniden kokuşan yastık ve örtüyü deterjanımla mis gibi kokutmalıyım. Herşeyi kuralına göre yapan kişilik yani ben kullanma talimatlarını dikkatle okuduktan sonra yastığın kendini, kılıfını ve örtüyü 40 derecede yıkamaya karar veriyorum ve anında uyguluyorum. İşte oldu! Makinenin kapağını açıyorum ve aman Tanrı’m! Korkunç bu yastığın içinde ölü kuşlar falan var sanırım. Herşeyi balkona atıyor ve ağlayarak annemi arayıp evin ve çamaşır makinemin kaz tüyü yastık yüzünden ceset gibi koktuğunu anlatıyorum. Ve vakit kaybetmeden evi terkediyorum çünkü onları atmaya henüz hazır değilim. Akşam oluyor ve fikirlerine değer verdiğim insanlara danışıyorum. Herkes değişik birşeyler tavsiye ediyor. En iyi fikir sevgilimin annesinden geliyor; ”Kurtul ondan! Hemen at, hiç durma!” Gece eve geliyorum, Teoman’ın senfoni konserinden ki bunu ayrıca ele alacağım.. Daha asansörün kapısını açıyorum ve kapımızdan ceset kokusu geliyor. Ah Tanrı’m! Ya ben yokken komşularım polisi aradıysa!? İçeri dalıyorum bir CSI ekibi görmeyi umarak ama aptal yastık kıkır kıkır gülerek karşılıyor beni balkondan tüm dehşet verici kokusuyla. Sevgilimin annesinin sözleri geliyor aklıma ve ondan kurtulmaya kesin olarak karar veriyorum.

Bugün yastıkla ilişkimi tamamen kestim. Kılıf ve örtü tekrar makinede dezenfekte edildi. Ama o kaz, tüyleri yolunarak aptal bir kılıfa yerleştirilen hayvanın laneti üzerimden gitmedi. Yo ciddiyim! Şaka yapmıyorum. Bugün tüm evi köşe bucak temizledik annemle, yardımcımız tatilde keyif çatarken.. Ve ben sonra süpermarkete gittim ve sakince alışverişimi yaparken o kokuyu duydum. O korkunç kokuyu. Hemen çılgınca etrafıma bakındım biri elinde ıslak bir kaz tüyü yastıkla dolaşıyor olabilir mi diyerek ama kimse yoktu. Ve o koku alışveriş boyunca tüm şiddetiyle beni takip etti. Sabunların olduğu o mis rafta bile az daha kalsın kusuyordum. Eve döndüm ve o da ne, her yerde beyaz siyah tüyler uçuşuyor. Her dakika evin ayrı bir köşesinden kaz tüyleri geçiyor. Çıldırmak üzereyim.

Burdan yastığın içindeki kaza seslenmek istiyorum.

Ben sana hiçbir şey yapmadım! Anlıyor musun?

Seni ben öldürmedim ve o çirkin ama yumuşak tüylerini ben yolmadım.

Yastığa para dökerken içinde senin olduğunu bile bilmiyordum.

Yemin ederim bilmiyordum!!!

Lütfen artık kokunla ve tüylerinle beni takip etmeyi kes.

Psikolojimi bozuyorsun.

Beni affet artık acımasız kaz!

Ah Tanrı’m! Belki de ‘kaz kafalı’ diye boşuna demiyorlar.

Ne dersem deyim anlamayacak ve tüm lanetinle beni takip edeceksin.

Haaaayııııııııııııııııııııııııııııııııııır!!!

Ama bugün günlerden 8.8.8! Herkesin evlenmeye merak saldığı o özel (!) gün -ki ben 8 sayısını yan yatırınca sonsuzluğu temsil etmesi dışında hiç sevmem, çok tipsiz gelir- benim İstanbul’dan nefret ettiğim günlerden biri. Neden mi?! Çünkü bu şehirde yaşamaya para dayanmıyormuş bizzat gördüm, onayladım. Hani ben tatile gelirim ya İstanbul’a, para bol olur malum tatildesin. Harcadığım batmaz nasıl olsa yaşaması kolay Güney’ime dönüş beni bekliyor falan filan. Ama ya şimdi?! İşte hepsini anlatsam sayfalar sürecek parasal örneklerim!

VAKA 1

Kuaförcük: Mani-Pedi 50 Ytl!

KokoSh: Ama ne?! Nasıl yani?! Memlekette 25 yani, bu fiyata 2 kez yapmalıydınız!

Kuaförcük: Size 55 zaten, o nokta ayaklarınız rahatlasın diye aptal deniz tuzumuzdan ekledik suya!

KokoSh:Hönk!

VAKA 2

KokoSh’un annesi: Hani kızım bu evin dikiş makinesi?

KokoSh: Anne biliyorsun ben söküğümü bile dikemem! :(

KokoSh’un annesi terziye gider, yeni alınmış 2 perdenin kornişten geçmesi için ıvır zıvır yaptırır ve 50 Ytl öder! Eve gelip der ki ” Bu paraya bir evin tüm perdelerini diktirirdik bizim orda.. Mesela..

KokoSh: Ayyy mamiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii! :(

VAKA 3

Terzi: Haaa paça mı? O 6 Ytl.

KokoSh: Ama 2 ödüyoruz biz memlekette!

Terzi: Meslektaşlarıma acıdım!

VAKA 4

Süpermarket Kasiyeri: Onun kilosu 5!

KokoSh: Yok artık!!!!!!!!!!!!!!!!

VAKA 5

Restoran: 2 kişi 100 liracık!

KokoSh: Eee şey, biz o parayla ailecek balıkçıya giderdik.. Bir zamanlar!!!

VAKA 6

KokoSh’un cüzdanı yarım kilo kaybetmiş!

KokoSh: Ama ne zaman bitti bu kadar para ben anlamadımki! Ühühühühühühühü!

İşte hayatımdan kesitler.. O yüzden bu yazının başlığı bu. İstanbul değil bu şehrin adı.

Kod adı: 2Katı..

Hayvanlara duyduğum sevgi bariz belli, köpeklerin yeri ise benim için çok ayrı, beni tanıyanlar bilirler. Şimdi bu gece eve gelirken, duştayken, giyinirken ve hatta şimdi yazımı yazarken, CSI izlediğimi sanarken sadece ama sadece onun o karşılıksız koruma içgüdüsü ve sevgisiyle bizi eve bırakmasını düşündüğümü farkediyorum bir kez daha. Ve sevgimle dünyadaki tüm sokak köpeklerini mutlu etmeye yetemeyeceğimi bilmenin verdiği eziklik ve buruklukla oturuyorum kanepede.

Gerçek bir dosta, karşılık beklemeyen bir sevgiye ve saf bir kalbe ihtiyaç duyduğunuzda cep telefonunuzun rehberinde gezinmek yerine sokakta bir boy yürüyebilirsiniz.. Dostunuz sizi mutlaka bulacaktır.

Muhteşem bir gelinle karşılaştım! O kadar zarif ve aynı anda o kadar havalı bir gelinlik seçmişti ki anlatmam mümkün değil. Anlatmam çok mümkün olmadığından sizleri mutlaka Akay Gelinlik‘e uğramanız için ikna ediyorum bu yazımda. Bu benim Akay’dan gelinlik alan ilk kuzenim değil. Başka bir kuzenim de seçtiği gelinlikle hala düğün fotoğraflarına bakan insanlara ”Muhteşem, nerden almıştın?” dedirtmeyi başarıyor. Yani anlayacağınız bir ailedeki iki kız aynı markayla iltifatlara doymuyorsa bu işte bir iş var demelisiniz.

Akay’da 4 ana kategori bulunuyor. Exclusive, Romantic, New Style ve Classic. Benim favorim göründüğü kadarıyla Romantic.

NOT: İstanbul, Bursa, Eskişehir, Ankara ve Samsun’da yaşıyorsanız hepinizin bir Akay’ı var demektir.

NOT 2: Lütfen kendi düğününüzde deliler gibi eğlenen çiftlerden olun. Hepinizin kendi düğününüzde, aynı kuzenim ve eşi gibi dans pistinden inmemeniz dileğiyle..

NOT 3: Kuzenimin ayakkabısının altına biz ‘bekar kızlar ordusu’nun ismini yazdık. Taban dümdüz, herkesin ismine aynı baskı söz konusuydu yani. Düğün sonunda kuzenimle eşi yanıma geldiler ve bir tek benim adımın silindiğini söylediler. Tek bir harfinden bile eser yokmuş! İsmi önce silinen çabuk evlenir ya güya. Komik!

Bu son yıllarda doğum fotoğrafçılarıyla anlaşıp doğuma girmek pek bir moda. Ama gereksiz bir moda değil söylemeliyim. Şimdi siz hemen cevap verirsiniz bana ‘ay yok benim eşim, ablam, annem, kayınbabam yok görümcem, eltim, arkadaşım muhteşem fotoğraf çeker ne gerek var para vermeye?!’ Var kardeşim!!! Şimdi o senin saydığın seni çok seven insanlar topluluğu duygularına yenik düşer ve fotoğraflarla değil anların kendisiyle ilgilenir. Dolayısıyla bu işi bir profesyonele bırakmak en iyisi. Zaten aldığınız paketin fiyatı seçtiğiniz sayıya göre değişiyor. Yani ne kadar para o kadar fotoğraf :)

Şimdi gelelim bu insanları nerde bulacaksınız?

Tabiki burada! Hizmette sınır tanımayan KokoSh’unuz sizleri düşünüyor!

İşte sizin için derlediğim bulduklarımın en iyileri..

1) Ayşe Kaya (Benim doğumumu çekmesini arzu edeceğim isim..)

2) Şengül Pallı (En meşhurları. Ayşe Arman,Gülben Ergen’in doğumlarını ölümsüzleştiren insan..)

3) Süheyla Karahan (Anı yakalamayı bilenlerden..)

4) Sinem Kobaner (Yaratıcı ve özgün bir fotoğrafçı..)

NOT: Doğum modası sadece fotoğrafla sınırlı değil. Baby Shower partisi düzenlemeyi unutmayın sakın!

Gülseren Hanım’ın öyle bir üslubu var ki yazdıklarını okurken gözümde canlandırmam çok kolay oluyor. Daha doğrusu biricik Madalyon’unu, kızını, rahmetli eşini ve hastalarını ve hatta hatta Ankara’nın soğuk mevsimini, sokaklarını bile hissediyorum, yaşıyorum resmen okurken.

Birgün yolum Ankara’ya düşerse mutlaka tanışmak isteyeceğim bir psikiyatrist kendisi, saygıdeğer bir hanımefendi. Kimbilir, Gülseren Hanım dinledikten sonra belki bana da 3. kitabında yer verir derdim ama çok şükür benim hikayem onlarınki kadar uç noktalarda değil.. Ama acının dozu kişinin algısına göre değişir tabi..

Herneyse konudan saptıkça sapıyorum. Bu harika ötesi kitabı okuyun lütfen! Fazla söze gerek olmadığını ilk kitabı okuyanlar zaten bilir.

Şimdi İstanbul’da yaşayan bir şahsiyet olarak kendime güzel manikür yapan bir yer buldum. Onun da yeri karşıda.. Evet yalnış duymadınız, master yapacağı okulu bile semtine göre seçen ben manikürcümü Anadolu topraklarından beğendim. Avrupa yakasında yaşadığımı söylememe gerek yok herhalde.. Sırada muhteşem bir problem daha beni bekliyor. Bu süpürge saçlarımı kestirecek bir kuaför bulmak. Süpürge deyip geçmeyin ben çok hassasım bu konuda. Memleketimdeki kuaförüm dışında bir yerde saçımı kestirdiğimi ben ben olalı hatırlamıyorum. Şimdi 900 km yol yapacak halim yok tabi ama saçımı elin adamına nasıl emanet ederim hiç bilmiyorum. Düşündükçe daralıyorum.

Manikürüm de geldi. Hıı bir de pedikürüm.

Saçlarım çalı çırpı modelinde.

Saçlarımı omuz hizasında kestirmek istiyorum ama kıyamıyorum.

Elime bir makas almamı söyleyen şeytanı biri durdursun.

Karşıya geçmem gerek ama ruhum dayanmaz.

Bir OGS’m bile yok anlıyor musunuz? OGS koyacak bir arabam bile hatta.

Haydi gülümse..

Ne alaka bu çanta mevzusu diyebilirsiniz.

Deyin madem.

Banane!

Psikolojim bozuk çünkü beğendiğim bir Miu Miu çanta 1/3 fiyatına inmiş Beymen‘de. Yani olabilecek son raddesine varmış. Ama ben gideceğim düğünlere yaptığım alışverişler nedeniyle maddi olarak göçtüğümden onu sadece 30 saniyeliğine takıp koluma ayna karşısında aptal aptal dönebildim!!!

Hııı bir de çıkarken muhtemelen beni zavallı bulan kadına ‘iyi akşamlar’ dedim..