Ama tek istediğim soğuk bir havuzun kenarında güneşleniyor olmak şimdi, elimde mümkünse diet colam da olsun bol buzlu ve limonlu.. Ama cam şişede cola olmalı, tenekelerin tadı çirkin.. Yanında club sandwich de olabilir ama yedikten sonra kalorileri vücuda karışmayan cinsinden :)

Evet saçmalıyorum.

Olabilir, ne var yani!!!

Bu yazıyı yazdım çünkü iletişim bölümünden çok güzel ve anlamlı yorumlar geliyor ama ne yayınlayabiliyorum ne de cevap verebiliyorum. Dolayısıyla KokoShunuz olarak bu duruma çok üzülüyorum.. :(

Üzmeyin beni tamam mı?

Telefon çaldı, çaldı ve çaldı. Sonra açıldı. Hain! Uyuyordu işte yine! Üstelik ‘ne var az uyusan, sabahın 7 bucuğunda buluşalım’ bile demişti yürüyüş için. Ama kendisi fosur fosur uyuyordu. Üstelik hainliğini gizlemeye bile gerek duymamış, mırıl mırıl bir kedi gibi konuşuyordu telefonda. Önce bozuldum tabi ama sonra hiç istifimi bozmadım, onun uyuması benim de uyuyabileceğim anlamına gelmiyordu ya! ‘Bana ders çalışmam için birşeyler söyle çabuk!’ dedim gururlu ama uyuyor diye de kıskandığımı belli eden haset sesimle. Sadece hain değil bir de ukalaydı üstelik, ‘ders çalıııııııış’ dedi en cilveli ve uykulu sesiyle bu soğuk espriyi yaparken. Sinirlendim ama terslemedim onu, naparsa yapsın ihtiyacım vardı ona o anda, soğukkanlılığımı korumalıydım. ”Yaaaa çok kötüsün” dedim ona cilvede ondan aşağı kalmayan en şuh sesimle. Cazibeme dayanamadı, boğazını temizledi, ‘bu gece dişini sıkacaksın, sabah uykusuz kalacaksın ama yazını rahatlıkla ve mutlulukla geçirirken bu geceyi hatırlayıp gülümseyeceksin hem de kocaman bir gülümsemeyle’ dedi bana. İşte gaza gelmem için gereken muhteşem bir cümle! Hemen ’süpersin’ dedim ve kapadım telefonu. Sonra derse değil buraya koştum, şimdi farkettim telefonu kapatır kapatmaz mesaj çekmiş bana uykusunun ortasında; ‘iyi çalışmalar benim güzel arkadaşım‘ yazmış. Cevap atıcam ona şimdi, hain ve ukala olsa da kıyamam ona ben :))

Bu gece anladım bir kez daha, melekler her zaman sahte değilmiş.

24 saat x 7 gün=168 saatim var toplamda. 7 gün boyunca günde ortalama 7 saatlik uykuyla yetinirsem; 7 x 7=49 saatimi rüyalar aleminde geçirmiş olacağım. 168-49=119 saatimi ayakta geçirebilirim yani! Hergün 3 saatimi yalnızca yemek, banyo, sabah gazete seanslarım gibi sıradan ama vazgeçilmez iş ve ihtiyaçlarıma ayıracak olursam 3 x 7=21 saatimi daha otomatikman yok saymalıyım. Sonuç 119-21=98 saatim kaldı. 98 saat/9 ders=10.88 saat! Her ders için hiç fena bir süre değil tabi ama ben hiç durmadan ders çalışmayacağımı bilecek kadar tanıyorum kendimi dolayısıyla bu süreyi kesin olarak 5,5-6 lara indirgemeliyiz.. Bu kadar saçma hesaplara girecek kadar ayrıntılara boğulmamdan anlayacağınız üzere durumum çok vahim!

Sadece ama sadece çığlık atmak istiyorum!!!

Dün izlediğim bölümde (Losing my mind) Meredith şöyle diyordu; ”Don’t wonder why people go crazy, wonder why they don’t. In the face of all we can lose in a day, in an instant.. Wonder what the hell it is that makes us hold it together.”

Meredith’i seviyorum, psikiyatristini de.. (:

Ödevi yapmayarak ama yapmayı planlayarak, vicdan azabı çekerek notlarımı karıştırarak, yapmazsam ne olur, yapsam ne olur, ne kadarını bitirebilirim, neden son güne bıraktım sorularını kendime sorararak ve saate baktığım anda gecenin bir yarısı olup hala tek satır birşey yazmadığımı farkedene kadar geçen süreden tam anlamıyla NEFRET EDİYORUM!

Noooooooooooot: Suratımın şu anda aldığı şekli merak edenlerin yandaki Garfield’ın ruh haline bakmaları yeterli olacaktır..

Komik!

Flickr‘dan muhteşem fotoğrafların devamına bakmak isterseniz buyrun. Benim gibi fazla duygulanmayın.

Hepinizin anneler günü mutlu olsun, tüm annelerimizin, anne adaylarının ve geleceğin annelerinin de..

Kız kabullenmiş gözüktü söylenenleri, ama bildiğini okuyordu hisleri yine. Asi bir dalga gibi kabarıyorlardı içinde kızın, nefesini tüketiyorlardı. Sonra günlerden bir gün yine acıdı içi parça parça oldu sanki. Naparsa yapsın dolduramayacağı bir boşluk doldu önce kalbine sonra tüm vücuduna çocuk suratlı kızın.. Giderek büyüyen bir boşluktu bu taşarcasına. Anladı çocuk suratlı kız, şımarmaya alışmamalıydı, yabancıydı ona bu his. Çok iyi ifade edemiyordu sanki kendisini, bir şarkı bulmaya karar verdi, buldu, şarkı konuştu ve kız dinledi. Artık kızın söyleyecek hiçbirşeyi yoktu, sadece istekleri ve düşleri vardı kimselerle paylaşmamayı öğrendiği.

“Kalk, geç karşıma, aç gönlünü, dön gel yavaşça
ben sensiz yanan bir ateştim, söndüm zamanla
bir düşman gibi gel üstüme, özletme kendini
sen bir dost gibi, kardeş gibi özlenen sevgili
sabrı öğütler zaman, oysa odur durmayan
ben beklerim de zaman beklemez ki beni
iyisi mi sen kalk, geç karşıma, aç gönlünü, dön gel yavaşça
ben sensiz yanan bir ateştim, söndüm zamanla..”