En KariZmaTik ÇifT ÖdüLü 11 Feb 2010
And the winner isssssssssssss diye cıvık bir giriş yapacaktım ki vazcaydım :) İzniniz olursa bu manalı haftada yılın en ‘bakılası’ çiftini seçiyorum kendi çapımda. Fotoğraftakileri tanımayan varsa kendini aşağı atsın, ben kalanlar için yazmaya devam edeceğim.
Miranda bacımız derseniz, kendisi maşallah sülun gibi bir genç kadın. Ben bile hemcinsime hayran hayran bakıyorsam erkeklere birşey diyemeyeceğim. Sadece güzel vücutlu değil üstelik, pek de sevimli Mirandacık. Orlando abimiz ise maaaaşallahh diyorum, fazla da yorum yapmıyorum sevgilisi tarafından blogu okunan birisi olarak. Askerlik sürecini saymazsak birlikte geçireceğimiz ilk sevgililer gününü katletmek istemiyorum elin Orlando’su yüzünden.
Neyseciğime, yarın fmf kontrollerim var. Baştan ayağa bir ton teste tabi tutulacağım, sigorta şirketini batırıp, hastaneyi zengin edeceğim. (Evet işten izinliyim :P) Ayak demişken dün yaptığım bir salaklığı da anlatmadan edemeyeceğim. Çıplak ayağımla (Nedennnnnn çıplaktı ki neden nedennnnnn!) tv reklama girince böyle bir çay koyim diye koştum. Niye koşuyorsun, malikanede mi yaşıyorsun diyorsunuz biliyorum bozulmamak adına duymamazlıktan geliyorum! Koşuş o koşuş, küçük ayak parmağımı, evet evet, ikinci hepsine fark atan uzun parmağım dururken o küçücük, kızların pedikürde bulmakta zorluk çektiği o minnoş parmağımı diklemesine sehpaya gömdüm. Size yemin ediyorum beynim dışarı aktı sandım. Hani normalde anormal bir acı ( bu ne biçim cümle ya) duyduğunuzda gözünüzden yaş gelir ya tık yok bende, göz pınarlarım bile dondu! İdrak sınırlarımın üzerinde bir olay yaşandı vallahi, içim titredi resmen. Sonuç olarak başparmağım büyüklüğüne ulaşan küçük parmağıma buzlar koyup kendine getirmeye çabaladım ama bugün tüm gün sağ ayağıma basarken kıvranıp durdum. Özetle yarın fmf doktorunun hiç beklemediği bir anda gözüne ayağımı sokup ‘bu çatlak mıııııı beni travmatoloji&ortopedi ikilisine mi sevk edeceksiniz yoksaaaa’ diye sormayı planlıyorum. Doktorlara tüm gün delilerle uğraştıkları için acıyorum bazen.
Bu yazının sonunda ekonomik açıdan tepeden tırnağa kendi ayakları üzerinde duran bir varlık olduğumu da eklemek isterim. Eskisi gibi ana&baba parası yiyen KokoSh gitti ‘maalesef ve iyi ki’ diyeceğim aynı zamanda.. :) 25 yaşında (Ay 25!!!!) kimsenin ek kartı olmayan bir kredi kartına, kendi özel sağlık sigortama, aidatı bile ödeyen bir cüzdana sahibim çok şükür.. Ev kirası hariç, hiçbir konuda kimseden yardım almamak insana çok başı dik hissettiriyor. İhtiyacınız olmasa da hayatınızın bir döneminde deneyin der, sevgilerimi sunarım :P