KokoSh

GidiYorum. 25 Aug 2009

Havaalanındayım. +45 derece ve %80 nem oranlı olma ihtimali %100 olan memleketime gidiyorum. Yanımda annem var. Kendisi 3 gün önce oranın hava şartlarından kaçıp İstanbul’a geldi ve bir yayla misali esen yeni evimizde keyif yaptı. Şimdiyse ben, rutubet korkusu ile uçaktan inmesem mi diye düşünüyorum daha binmeden.

Mado’dayım, azıcık reklam da yapim. Su börekleri muhteşem cidden ya! Galiba ben hiçbir zaman zapzayıf bir kız olamayacağım. Bu arada TTNet WiFi manyağı baglanmamıza izin veriyor da hizmet numaramı kullanıcı adımı ve şifremi soruyor. Sanki cebimizde bilgilere dolaşıyoruz, deli mi ne! Neyse ki Mado karşıdaki Gökyüzü Kafe’nin şifresini ele geçirmiş de sizlere ulaşabiliyorum.

Annem naptığımı farkında değil çünkü laptopun ters yüzünü görüyor. Az önce bana ‘neden ayaklar yukarı kalkınca rahatlıyor?’ gibi garip bir sual yöneltti. Çipil çipil gözlerimle aptal aptal baktım suratına. Cevap alamayınca daha çok sinirlenen meraklı çocuklar misali ‘neden, neden, neden?’ dedi ya :) Yine cevap vermedim, güldüm.

Uçak tuvaletlerinden nefret ederim. Hedefi tutturamayan insanların bıraktığı iğrenç izler yetmezmiş gibi o sarsıntı beni delirtir. O nedenle sevgili KokoSh dostları, söylemesi ayıp ama bilirsiniz ben ayıp tanımam, izninizle tuvalete gitmek istiyorum artık..

Not: Eğer önümüzdeki günler içerisinde yeni bir yazı görmezseniz bilin ki bu benim son yolculuğumdu. Artık bir helva çeviriverirsiniz benim için :)