KokoSh

Şükür Kavuşana 29 Mar 2009

Aslında yazabilirdim biricik bloguma şu son zamanlarda ama ne bilim fırsat bulamadım, belki de yaratmadım demek daha doğru olur. Bugün oy kullandım ben de birçoğunuz gibi (umarım!!!) ve şimdi kanal d’nin koyduğu stres yaratıcı müzik eşliğinde açılan sandıkları izliyorum ellerimi kemirerek heyecandan. İkametgahımı İstanbul’a aldırdığım için İstanbul’un hayrına bir oy verdim ama gözüm aynı zamanda başa baş mücadele içerisindeki memleketimde! İstanbul gibi orası da çok heyecanlı ilerliyor. Ay kendimi haber spikeri zannettim bir an yemin ederim! Yeter bu kadar muhabbet, zaten kalp krizi geçirtir bu kanalın fon müziği adama..

10 gün önce iğrenç bir boğaz enfeksiyonu geçirdim, birkaç gün okula gidemedim falan. Şu anda iyiyim ama berbat bir şeymiş hastalıkla boğuşmak bir kez daha anladım yani. Karga sesimle travesti gibi dolaştım, öksürürken hele içime 40 yaşında adam kaçmış gibi ürkütücü oluyordum. Hasta demişken canım annem ayağından ameliyat oldu, dersler yüzünden yanında olamadım ve vicdan azabı çekiyorum içten içe.. İyileş bir an önce anneciğim, o zarif ayaklarından çıksın o koca sargılar.

Okulda ödevler bitmiyor, kabus gibi arka arkaya ödev, proje yok bilmemne sıralıyorlar habire. Kendimi ilkokul çocuğu gibi hissediyorum, tek eksiğim bir deftere yanyana yazılmış sayfalar dolusu harfler desem yeridir.. Tez deseniz adını neden tez koymuşlar merak ediyorum. Tez yazılan birşey sanki, dalga geçer gibi..

Geçen haftasonu Fakeangel geldi yanıma, kuzenim de geldi. Aman bir ilgilendiler benimle, hasta olmanın tek güzel yanı buymuş. Gerçi kuzenim yine onu bunu getir yaptı ama onun kimseye acıması yoktur, kaale almadım :) Elbet birgün gelecek ben de onu çalıştıracağım! Fakeangel ise sabah kahvaltıma kadar hazırladı, güya ben evsahibiyim. Elleriyle süsledi beni, gönderdi sevgilime. Sevgilim kaçtı da geçen pazar İstanbul’a çarşı izninde, ufak bir firar yani. Neyse böyle firara can kurban, ona olan özlemime girersem çıkamayız burdan, yazarım durmam valla saatlerce. Yani bu konuda bana dokunmayın, ağlarım!

Of be blogumu özlemişim, şükür kavuşana yani. O kadar çok yazmak istediğim şey var ki daha, hangi araya yetiştiririm bilmiyorum. Neyse bekleyin beni, aradan dereden bulurum yolumu nasıl olsa.