KokoSh

Memleket semalarında dolaşıyorum öyle birkaç gündür. Sıkıldım İstanbul'dan. Buradan da sıkılıveriyorum hemen zaten. Hiçbir yer evimmiş gibi gelmiyor artık. Bu evde bile bu duyguyu yitirdiğimi hissetmek rahatsız edici. Zaten İstanbul'da evim duygusunun yerinde yeller esiyor. 'Evim' denilen yer sadece kendi kurduğumuz aileyle anlam kazanıyormuş bir yaştan sonra demek.. Bunu acı bir şekilde öğreniyorum her geçen gün. Öğrenmek istemezdim doğrusu. Cehalet mutluluktur mu demişti birisi?

İnanılmaz bir arabesklik hakim içimde. Trafikte sürekli olarak böyle ancak askerlerin dinleyeceği türden şarkılar dinliyorum. Korkutucu bir zevk alıyorum bir de bunları dinlerken. Mazoşizm rüzgarları esiyor ruhumda. Eve gelince müzik zevkim normale dönüyor ama arabada ikinci kişiliğim ortaya çıkıyor sanki. Hiç dört duvar arasına girmek istemiyorum. Şimdi annemler hop nereye demese çıkıcam evden sabaha kadar arabayla dolaşıcam hüzün fışkırtan şarkılar eşliğinde. Ama eve geldim ve geldiğim evden çıkamıyorum feci şekilde daraldığım halde ben.

Yemek koyuyordum bugün, bir elimde tabak diğer elimde kafam kadar bir cam tabak yemek dolu ki kafam öyle minik değildir, bir konuşma canlandı beynimde ama sanki o an konuşuyoruz o kadar gerçek. Kendi sesim bile çıkamıyor doğru dürüst titremesin diye aynı konuşmanın orjinalindeki gibi, karşı tarafın sesi ise net ve gür, kararlı da denilebilir. Havada tuttuğum o koca tabağı bırakmışım elimden düşünürken ya da yaşarken mi demeliydim konuşmayı. Kayma düşme değil, ciddi tepeden atma diyebiliriz. Kırılmadı tabak ilginç bir şekilde, neden ve nasıl kırılmadı o ağırlıkla mermere çarpıp diye düşündüm gözlerimi kilitleyip. Sinirlenmek istedim, bağırmak çağırmak tabağa veya ağlamak hıçkıra hıçkıra kırılmadığı için ama çok yorgundum. Tepki gösteremeyecek kadar yorgundum, yorgunum. Neden kırılmadı ama? Nasıl kırılmaz? Ben neden bu kadar kırılganım peki? Ben neden paramparça oluveriyorum ve neden kimse tenezzül edip toplamıyor parçalarımı yerden..

Neden..