KokoSh

KabusLar Evi 29 Jan 2009

Çağan Irmak’ın Kabuslar Evi serisini izliyorum arada bir denk gelince. İlk filmini sevgilimle izlemiştik. Hiçbir zaman korkunç olmayan bu filmler garip bir şekilde germeyi başarıyor insanı. Hoş ben herşeye gerilebilirim, gece gelen 12 kat aşağıda çalışan çöpçülerin çıkardığı sesleri kapımdaki katil zannederek mesela her gece muntazam gerilmekteyim. Neyse bu ayrı bir paranoya konusu..

Bugün Tanıdık Yabancı’yı izledim, hatta az önce. Gecenin bu saatinde nelerle uğraşıyorum bakın yani.. Bu film beni germekten ziyade inanılmaz üzdü. O kadar hüzünlendim ki sözde korku olan bu filmde oturup ağladım. Özellikle sonu çok dokundu bana. İşin içine insan ruhunun kaldıramadığı olaylar girince ve birisi en önemli konu olan akıl sağlığını kaybettiğinde hep böyle dokunur bana zaten. Gören de her gün çevremde biri Bakırköy’e yatırılıyor zannedecek! Bildiğiniz ben filmin sonunda salya sümük ağladım ya! Şimdi gülesim geliyor ama bu da ayrı bir delilik göstergesi olacak baş kahraman Derya’nınkinden sonra..

Not: Allah aşkına biri şu filmlerin hepsinde çalan o sözsüz şarkıyı bulsun, indirsin ya da bir link versin bana! Çooooook güzel yaaaaa, iPod’um kan ağlıyor o melodi olmadan! Hadi bir el atın noluuuuur…