KokoSh

Of&Pof! 21 Dec 2008

Herşey çok saçma gözüküyor gözüme şu günlerde. Herşeye sinir krizi geçirircesine gülebiliyorum ve reklamlarda dahi ağlayabiliyorum. (Bknz: Bahriyelinin evine döndüğü Ufo reklamı) Okul, iş, verdiğim İspanyolca dersler zamanımın çoğunu almakla birlikte hiç boş vaktim yok değil. Zaten hiçbir halt yapmadığı halde vakitsizlikten yakınan insanları anlamamışımdır hiçbir zaman. Peki ben boş vakitlerimde ne yapıyorum? Genellikle abuk saatlerde boş olduğum için tv arkada bana bir ses olmakla birlikte hiç mi hiç ilgimi çekmiyor. Grey’s Anatomy ise maalesef noel tatiline girdiği için hayatım büsbütün eksik. Üstelik işin komik hatta trajikomik tarafı, yayınlanması gereken bölümün adının ‘wish you were here’ olması.. Yani tam askerimi gönderdiğim gün onu izleyerek ruhumu boşaltmayı planlamışken planlama aşamasında kalakaldım. Ben de evde olduğum zamanları kendi kendime maskeler icat ederek geçiriyorum. Mesela geçen gün yoğurt, bal, limon suyu ve badem yağını karıştırdım kendi kendime ve cildim bebek gibi oldu. Yani deneyebilirsiniz. Başka başkaaaa? Hı mesela Fakeangel’la webcamlerimizi açıp yerlere yatıyoruz gülmekten ve sonunda birimiz malak gibi bir ifadeyle ağlama pozisyonuna geçiyor. O bana genelde aldığı kıyafetleri deneyerek defile yapıyor. Böyle yılbaşı desenli şeyler giyiyor, içimi açıyor önce ama sonra hemen o saniye anlıyorum bunun ilk ayrı geçireceğimiz yılbaşı olacağını sevgilimle. Bir de cumartesi geceleri aramızda 940 km olmasına karşın Fakeangel’la telefon sağolsun Ferhat Göçer’in programını izliyoruz ve aynanda bağırarak şarkı söylüyoruz bunamış kadınlar gibi…

Okula gelince beni evde de rahat bırakmıyor. Yazmam gereken kafam kalınlığında tezimin konusunu neyseki belirledim ama gerisi için tık yok! Konumu size söylemem ya çalarsanız ne yaparım sonra!? :)) Zaten bu tempoda tez yazmam pek mümkün değil. İşten ayrılsam mı acaba diye ciddi ciddi düşünüyorum ama bu fikrimi 2.döneme saklıyorum. Çalışmayı seven birisi olarak ev hanımlığı beni ne kadar tatmin eder ya da tez yazdığım için bu işsizlik ruhunu üstümden atar mıyım bilemiyorum. Ben finallere girmekten nefret ederdim eskiden. Şimdi mumla arıyorum. Hah şöyle gözünüzde canlandırın. Cadıya dönüşmüş bir tip elinde mumla finale girmek istiyorummm diyen bir hayalet gibi dolaşıyor. İşte o benim! Çünkü bu master denen illet final yerine size korkunç projeler yaptırıyor. Üstüne üstlük tek başınıza da yaptırmıyorlar. Ekip çalışmasına bayılmayan bir vatandaş olarak nerde çokluk orda bokluk atasözünü benimsedim. (Gerçekten atalarımız küfürlü konuşuyor muydu ya?) İstanbul kardeşim burası. Kimse kimsenin evine gitmeye hevesli değil. Üstüne üstlük benim grup arkadaşlarım hep erkek oluyor ve onlarla bir eve tıkılmak hatunlarla güzel bir gün geçirmek gibi cazip değil. O nedenle keşke tek başımıza yapsak birşeyleri diyorum bazen..

Sevgilimle konuştum. Bugün onlara Gs-Bjk maşını izlettiriyorlar. Eminim şu dakikalarda mutluluktan aklına bile gelmiyorumdur ama olsun. Ben de onu düşünmemek için biraz gitti gidiyor’da takılmalıyım. Fakeangel cadısı sağolsun beni müptela etti. Kendi sevgilisi de askerde ya bu aklını alışverişle bozdu. Zamanında kredi kartlarını kesip parçalayan kız sanki iradesine kavuşmuş numaralarında. Yan odadan annesinin kredi kartı numarasını ve son kullanma tarihini hatta hatta cvv kodunu bir kağıda geçirdiğini ve sürekli onu kullandığını cümle alem biliyor :) Ne desem boş. O da kendince kafayı yemiş bir şahsiyet işte.

Resimde bulunan varlık kim biliyor musunuz? Benim köpek olarak resmedilmiş halim! Bir elimde kağıt kalemim eksik. Askerime mektuplar yazıyorum ama nedense eline ulaştırmıyorlar. Ama ben hala yazmaya devam ediyorum. Ve ona söylemiyorum süpriz olsun diye ama gına geldi yani başkaları okuyup şairleşen halimle eğleniyorlar herhalde. Birgün bağıracağım askeriyeyi arayıp ‘nerde benim mektubum söyleyin bana! nerdeeeeeeeeee?’ diye! Sonra olan sevgilime olacak diye askeriyeyle aramı iyi tutmak adına dut yemiş bülbül gibi oturuyorum ancak.

Hayat zor be..